begonnen nu openlijk te staren. ‘Denk je dat dit een grap is? Je hebt me zonder waarschuwing onderbroken.’
‘Ik denk dat je moet vertrekken,’ zei ik vastberaden, mijn gezicht gloeiend van schaamte.
‘Niet voordat je dit hebt opgelost. Zet de betalingen weer aan. Ik—ik betaal je terug,’ stamelde hij, de leugen klonk zelfs in zijn eigen oren hol.
Op dat moment kwam meneer Sterling uit zijn kantoor. Hij was een kalme, doortastende man van eind zestig. Hij liep naar me toe en ging naast me staan; zijn aanwezigheid dwong meteen respect af.
‘Is er hier een probleem, Jacob?’ vroeg hij, zijn ogen strak op Lucas gericht.
‘Nee, meneer. Mijn broer was net aan het vertrekken,’ zei ik.
Meneer Sterling keek naar Lucas.
“Dit is een zakelijke plek, jongeman. Wat je persoonlijke problemen ook zijn, die moet je ergens anders bespreken. Nu.”
Zijn stem was zacht, maar droeg onmiskenbaar het gewicht
Comments