receptioniste aan op mijn bureau.
“Jacob, je broer is hier om je te zien. Hij heeft geen afspraak.”
Mijn maag trok samen.
“Zeg hem dat ik in een vergadering zit, Sarah. Ik bel hem later.”
Een minuut later zoemde ze weer, haar stem klonk nerveus.
“Jacob luistert niet. Hij komt terug.”
Voordat ik kon reageren, zwaaide de glazen deur van onze afdeling open en daar stond Lucas. Zijn gezicht was een masker van woede, zijn haar in de war. Hij liep rechtstreeks naar mijn kantoor, de verbijsterde blikken van mijn collega’s negerend.
‘We moeten praten,’ siste hij, zijn stem laag en dreigend. ‘Nu.’
‘Lucas, dit is mijn kantoor. Je mag hier niet zijn,’ zei ik, terwijl ik opstond en probeerde kalm en professioneel te blijven.
Mijn baas, meneer Sterling, keek fronsend toe vanuit zijn kantoor.
‘Het kan me niet schelen. Je verpest mijn leven,’ snauwde Lucas, zijn stem verheffend. Mensen
Comments