nummer?”
Hij leunde iets naar voren en vouwde zijn handen ineen. “Ik sta hier elke avond, mevrouw. En in dertig jaar tijd heb ik vanaf een afstandje talloze huwelijken zien stranden. Ik heb harten zien breken over de garnalencocktail en dromen zien instorten bij het hoofdgerecht. De avond dat jouw man opstond en jou daar koud en bevroren achterliet, brak ook mijn hart een beetje.”
Hij haalde een klein, zilveren doosje uit zijn colbert en opende het. Binnenin lagen tientallen kleine, perfect opgevouwen briefjes, allemaal voorzien van exact hetzelfde ongelijkmatige handschrift. “Bel me,” en datzelfde telefoonnummer.
“Ik ben geen man die op zoek is naar romantiek of een date,” legde hij zachtjes uit. “Ik ben een restauranthouder met een extra, geheime telefoonlijn. Ik laat deze briefjes achter voor de mensen die eruitzien alsof hun wereld zojuist is vergaan. Niet om ze te versieren, maar om ze een klein anker te
Comments