definitief af te sluiten.
Ik ging zitten, nam een slok van mijn wijn en luisterde naar de pianist. Plotseling kwam er een oudere, goedgeklede heer naar mijn tafel gelopen. Het duurde een paar seconden, maar toen herkende ik hem. Het was de man met wie ik vijf jaar geleden koffie had gedronken. De man van het briefje.
Ik glimlachte breed en wilde hem begroeten, maar hij hief zachtjes zijn hand op. Hij nam plaats op de lege stoel tegenover me en keek me met warme, vriendelijke ogen aan.
“Je ziet er stralend uit,” zei hij met een zachte stem. “Beter dan de laatste keer dat je hier aan deze tafel zat.”
Ik keek hem verbaasd aan. “Werk je hier?” vroeg ik.
Hij lachte zachtjes en schudde zijn hoofd. “Nee, ik ben de eigenaar van dit restaurant. Al dertig jaar lang.”
Mijn mond viel een beetje open. “Maar… het briefje? Jouw
Comments