Hij knikte naar me—hij knikte daadwerkelijk, beleefd, zoals je naar een vage kennis op straat zou doen—en stond op.
Vervolgens liep hij weg. Hij liet me daar helemaal alleen achter in mijn elegante avondjurk. Mijn jubileumring was nog warm op mijn vinger, terwijl de eerste zoute tranen geruisloos op het bord met onaangeraakte vis vielen. Ik weet niet hoelang ik daar precies als verlamd heb gezeten. Minuten? Een heel uur?
De pianist speelde onverstoorbaar door. Andere stellen bleven lachen en praten. Het leven om me heen bewoog zich voort, op een wrede manier volkomen onverschillig voor het feit dat het mijne zojuist netjes in tweeën was gespleten.
De Reddingsboei
Op een gegeven moment keek ik naar beneden, naar mijn handen. Daar, op het smetteloze witte tafelkleed, net naast de rand van mijn bord, lag een klein opgevouwen briefje.
Mijn allereerste gedachte was dat het van hem was—dat hij misschien toch
Comments