opende de deur.
‘Henry,’ zei ik, en ik noemde hem bij zijn voornaam. Het voelde vreemd, maar papa voelde niet meer goed aan.
‘Jacob,’ zei hij zachtjes. ‘Mag ik even binnenkomen?’
Ik ging opzij staan en liet hem binnen.
Hij liep mijn kleine woonkamer binnen – de kamer waar ik vijf jaar had gewoond om het leven van zijn andere zoon te kunnen bekostigen – en keek rond. Het leek alsof hij de kamer voor het eerst zag.
We stonden een lange tijd in ongemakkelijke stilte.
‘Ik…’ begon hij, maar stopte toen, zoekend naar de juiste woorden. ‘Ik ben hier gekomen om mijn excuses aan te bieden.’
Ik heb niets gezegd.
Ik heb gewoon gewacht.
‘Ik had het mis,’ zei hij, terwijl hij me eindelijk in de ogen keek. ‘Wat ik aan de telefoon zei over jou, dat je wreed zou zijn. Dat was fout. Ik had het mis.’
Hij haalde diep
Comments