te doen.
‘Ja,’ zei ik, terwijl een hernieuwd gevoel van vastberadenheid door me heen stroomde. ‘Ik zal er zijn.’
Die avond liep ik Lucas en Olivia’s prachtige loft binnen – die mede dankzij mijn geld was betaald – en voelde een vreemde kalmte. Mijn ouders en Lucas waren er al, zittend aan één kant van de grote woonkamer. Ze vormden een hecht front, klaar voor de strijd.
Lucas wierp me een zelfvoldane blik toe, duidelijk in de veronderstelling dat deze bijeenkomst, belegd door zijn vrouw, bedoeld was om me weer in het gareel te krijgen.
Hij had geen flauw benul dat hij zijn eigen executie tegemoet liep.
Olivia’s ouders, een rustig, voornaam echtpaar, zaten tegenover hen. Ik nam naast hen plaats, waardoor er een duidelijke scheidingslijn in de kamer ontstond.
Olivia stond in het midden, met een map in haar handen.
‘Hartelijk dank voor uw komst,’ begon ze, haar stem vol autoriteit.
Comments