hand?’ Haar stem was scherp en beschuldigend. Geen hallo. Geen ‘hoe gaat het?’.
‘Goedemorgen, mam,’ zei ik, met een kalme stem.
“Doe niet zo moeilijk. Je broer is helemaal in paniek. Hij zegt dat zijn bankpassen overal worden geweigerd. Hij zegt dat je zijn telefoontjes niet beantwoordt. Ben je vergeten de betalingen te doen?”
Daar was het weer. Dat woord. Vergeten. Alsof ík degene was die dingen vergeetachtig was, degene die onbetrouwbaar was.
‘Nee, mam. Ik ben het niet vergeten,’ zei ik kalm.
Er viel een stilte.
“Nou, wat is er dan aan de hand? Heb je financiële problemen? Je had het moeten zeggen. Dan hadden we het samen kunnen oplossen.”
De implicatie was duidelijk. Als ik problemen had, was ik het probleem dat opgelost moest worden, terwijl de ondersteuningslijn naar Lucas in stand kon worden gehouden.
‘Ik heb geen financiële problemen, mam. Het gaat prima met me. Sterker nog,
Comments