de zaak zat, verdiept in een boek. Het was Dániel. Hij zag er iets ouder uit, met een lichte stoppelbaard, maar zijn warme ogen waren onveranderd.
Tot haar eigen verbazing voelde Maya geen spoortje ongemak. Ze liep recht op hem af en tikte zachtjes op zijn tafel. Toen hij opkeek, verscheen er een oprechte, verraste glimlach op zijn gezicht.
“Mag ik even zitten?” vroeg ze.
Ze praatten meer dan twee uur lang. Dit keer was er geen geforceerde chique sfeer, geen zenuwachtig bestelde bergen eten om stiltes op te vullen, maar slechts twee glazen zwarte koffie en pure, eerlijke nieuwsgierigheid naar elkaars leven in de afgelopen jaren. Ze lachten om hun ongemakkelijke eerste ontmoeting en deelden hoeveel ze allebei waren gegroeid.
Toen de barista langsliep met de rekening voor hun koffie, bewoog Dániel zijn hand al naar zijn binnenzak. Maar Maya was sneller. Met een soepele, zelfverzekerde beweging legde ze
Comments