ongemakkelijke stilte. Dániel aarzelde een seconde, maar haalde toen zonder een woord te zeggen zijn portemonnee tevoorschijn. Hij betaalde het volledige, aanzienlijke bedrag, liet een fooi achter en maakte er verder geen enkele opmerking over.
Buiten op straat werden ze begroet door een kille, rustige nachtlucht. Ze namen afscheid van elkaar op het trottoir, wisselden nog een formele glimlach uit en zeiden allebei beleefd dat ze elkaar nog wel zouden spreken. Maya liep naar huis met een opgeruimd gevoel; ze dacht werkelijk dat de avond op een positieve noot was geëindigd.
Dániel daarentegen zat een paar straten verderop alleen in zijn auto, starend naar het stuur, terwijl hij de avond in zijn hoofd opnieuw afspeelde. Hij had genoten van hun gesprek, hij vond Maya intrigerend en slim, maar er knaagde een zwaar, onbestemd gevoel in zijn maag. Hij was in het leven—en in de liefde—op zoek naar absolute gelijkwaardigheid en
Comments