NOG EEN LANGE TIJD STIL OP DE BANK ZITTEN. IK VOELDE EEN DIEPE, HELENDE AFSLUITING WAARVAN IK NIET EENS WIST DAT IK DIE NOG NODIG HAD. NIET OMDAT MIJN VERLEDEN PLOTSELING ONGEDAAN WAS GEMAAKT, MAAR OMDAT IK DE ALLERBELANGRIJKSTE LES VAN MIJN LEVEN HAD GELEERD.
Kracht is lang niet altijd luidruchtig. Het is lang niet altijd theatraal of zichtbaar voor de buitenwereld. Soms is ware kracht simpelweg weten wanneer je ‘nee’ moet zeggen. Het is het diepe besef dat je van werkelijk helemáál niemand toestemming nodig hebt om het leven te beschermen dat je met zoveel zweet, tranen en liefde steen voor steen hebt opgebouwd. En soms, heel soms, is die ene, stille ‘nee’ het lichtpuntje dat een ander de weg uit het donker wijst.
Comments